Berlijn-verslagen nu hier en hier. Mainz/Wiesbaden hier.
Vilnius (Litouwen) hier en hier en hier.
Riga hier.
Praag hier.
Polen-verslag (Krakow en Auschwitz) valt hier te lezen.
Parijs hier en hier (inclusief Bretagne)
Zwitserland hier.
Tallinn (Estland) hier
Leipzig hier
reacties: mail
Vilnius (Litouwen) hier en hier en hier.
Riga hier.
Praag hier.
Polen-verslag (Krakow en Auschwitz) valt hier te lezen.
Parijs hier en hier (inclusief Bretagne)
Zwitserland hier.
Tallinn (Estland) hier
Leipzig hier
reacties: mail
Week 16
Donderdag 16 april 2026
De laatste loodjes
Vandaag is het een dag van laatste loodjes: een bloeddrukmeter met app, dat soort dingen. Overdrachten naar de normaliteit.
Ik doe even wat linkjes, the Saints in het begin en hoe het werd. En dat ook voor Ivy Green, begin en ontwikkeling. Serendipity?
Vandaag is het een dag van laatste loodjes: een bloeddrukmeter met app, dat soort dingen. Overdrachten naar de normaliteit.
Ik doe even wat linkjes, the Saints in het begin en hoe het werd. En dat ook voor Ivy Green, begin en ontwikkeling. Serendipity?
De artsenronde is weer meer dan tevreden, alleen ik heb wat bloed tekort. Dat krijg ik dan via een infuus binnen. Ik heb daar zo'n horrormoviebeeld bij, dat je lijkwit op een bed ligt onder een groot apparaat dat bloed in je pompt en dat je uren moet wachten alvorens tot leven te komen.
De realiteit is overzichtelijker. En ik ben klaar voor de gang naar huis morgen. Dat is mooi, maar wennen zal zijn dat je voor alles weer zelf verantwoordelijk bent. Wil je een ei moet je zorgen dat je een ei krijgt.
Ik ben al onderwerpen aan het sprokkelen, duidelijk is dat ik voorlopig niet naar het buitenland mag. Maar vandaag liep ik in gedachten door het straatje van de onderkant van de dubbele brug in Porto omhoog, alleen omdat de verpleegster van de dag uit Porto kwam. Liggend op een bed kan je makkelijk ergens anders zijn.
De realiteit is overzichtelijker. En ik ben klaar voor de gang naar huis morgen. Dat is mooi, maar wennen zal zijn dat je voor alles weer zelf verantwoordelijk bent. Wil je een ei moet je zorgen dat je een ei krijgt.
Ik ben al onderwerpen aan het sprokkelen, duidelijk is dat ik voorlopig niet naar het buitenland mag. Maar vandaag liep ik in gedachten door het straatje van de onderkant van de dubbele brug in Porto omhoog, alleen omdat de verpleegster van de dag uit Porto kwam. Liggend op een bed kan je makkelijk ergens anders zijn.
Woensdag 15 april 2026
Op weg naar huis
Vanochtend kwam de artsenronde me vertellen dat mijn dagen hier in dit bevoorrechte stukje Aards Paradijs geteld zijn. Het heeft er alle aanschijn van dat ik vrijdag medisch verantwoord naar huis mag. Dat is korter dan de termijn die daar normaal voor staat, maar het goede is dat men niet naar de statistieken kijkt maar naar de mens. En het is prettig om te weten dat ik patiënt af geraak en weer mens wordt. Hetgeen na dat duistere half jaar voelt als uit de boom vallen en rechtop kunnen lopen.
Krakau bezoeken. de Baltische Staten, mijn geliefde Praag, het bevrijdde Boedapest, dat alles behoort nog niet tot de mogelijkheden - dus ook Kiev en Lviv, nog even niet of het betoverende Kosice - maar Nederland schijnt meer te behelzen dan die nationale geografie.
En de geest is ruim.
Ik kijk vooruit naar de toekomst. En naar Dieter 3.0.
Vanochtend kwam de artsenronde me vertellen dat mijn dagen hier in dit bevoorrechte stukje Aards Paradijs geteld zijn. Het heeft er alle aanschijn van dat ik vrijdag medisch verantwoord naar huis mag. Dat is korter dan de termijn die daar normaal voor staat, maar het goede is dat men niet naar de statistieken kijkt maar naar de mens. En het is prettig om te weten dat ik patiënt af geraak en weer mens wordt. Hetgeen na dat duistere half jaar voelt als uit de boom vallen en rechtop kunnen lopen.
Krakau bezoeken. de Baltische Staten, mijn geliefde Praag, het bevrijdde Boedapest, dat alles behoort nog niet tot de mogelijkheden - dus ook Kiev en Lviv, nog even niet of het betoverende Kosice - maar Nederland schijnt meer te behelzen dan die nationale geografie.
En de geest is ruim.
Ik kijk vooruit naar de toekomst. En naar Dieter 3.0.
Dinsdag 14 april 2026
Wat Orban
kan
Erdogan
En dan
Poetin, Poetout
Poetin, Poetout
kan
Erdogan
En dan
Poetin, Poetout
Poetin, Poetout
L I N K S - Sommige beslissingen moet je gewoon heel erg snel nemen, je kunt niet alle consequenties afwegen. Doen of niet doen, maar twijfel niet. -
Een oud bokser in Sankt Pauli. Naar binnen of niet? - Ik zocht iets zachts klassieks, dit doet het ook wel. Of toch Brahms? Herrewege is een echte koordirigent, als hij in Amsterdam is, spreek ik hem wel eens in het café waar hij voor zijn Duvel gaat en word ik dan uitgenodigd voor een van zijn concerten. Fijne vent. - Deze had ik vast al: hoe de achtermaanmannetjes de halve aarde zien en wachten op Sinterklaas. Waar eigenlijk altijd dit zou moeten klinken. Maar wat doe je eraan? - Ooit zal er een nieuwe feestdag zijn: als hij hangt. En zo leggen wij ons ten nachte.
Een oud bokser in Sankt Pauli. Naar binnen of niet? - Ik zocht iets zachts klassieks, dit doet het ook wel. Of toch Brahms? Herrewege is een echte koordirigent, als hij in Amsterdam is, spreek ik hem wel eens in het café waar hij voor zijn Duvel gaat en word ik dan uitgenodigd voor een van zijn concerten. Fijne vent. - Deze had ik vast al: hoe de achtermaanmannetjes de halve aarde zien en wachten op Sinterklaas. Waar eigenlijk altijd dit zou moeten klinken. Maar wat doe je eraan? - Ooit zal er een nieuwe feestdag zijn: als hij hangt. En zo leggen wij ons ten nachte.
Maandag 13 april 2026
Hongarije is wakker worden
In een land waar weer toekomst is
Waar je schooldiploma opeens weer om je punten gaat
Niet die van overeenstemming
Waar een wekker opeens weer
Voor straks gaat
Voor jou, voor later
en de toekomst van het land
All Times Through Paradise
Uit het niets stond er opeens een langere reportage over Chris Bailey - zanger/frontman van de Australische vergeten punkband The Saints - in de Volkskrant van zaterdag.
Ik weet nog dat ik - bekend met the Saints, maar nooit zo goed wist waar die te plaatsen - wijlen Allard Jolles, onze muziekduider - wees op het werk van the Saints. Het eerste werk was bekend, alles daarna niet begrepen. Hij schrok ervan: indertijd niet als waardevol gezien, bleek later wat het waard was.
De verzamel cd All Times Through Paradise is een van die standaards die je moet hebben staan: al hun werk van 1977 en 1978.
In Nederland was er maar een band die de werdegang leek te hebben begrepen en die een zelfde ontwikkeling door maakten: de uit Hazerswoude afkomstige band Ivy Green. De eerste Nederlandse punkband die een platencontract kreeg en het tot enige glorie bracht. Ook in hun nadagen lieten ze de soul toe tot hun muziek, blazers gelijk de Saints.
Daarna verdween de band weer in de stilte van Hazerswoude-dorp. Al lange tijd wilde ik daar gaan kijken om te zien en te horen wat het dorp nog wist. Ik mag de komende tijd toch het land niet uit, dus misschien is het nu de tijd.
Een van mijn favoriete fotoblogs The Justine Files besprak hoe ze haar fotoreizen maakte: ze plaatste min of meer een kapstokje bij een event en hing daar dan wat dingen omheen. Zo maak ik ook al altijd reportages, ik bepaal een vaag doel als reden en zie vervolgens wel wat er om heen groeit.
Ik zal het werk van de Zoetermeerse popjournalist Swie Tio nog eens nalopen en kijken of er een vervolg in zit.
Uit het niets stond er opeens een langere reportage over Chris Bailey - zanger/frontman van de Australische vergeten punkband The Saints - in de Volkskrant van zaterdag.
Ik weet nog dat ik - bekend met the Saints, maar nooit zo goed wist waar die te plaatsen - wijlen Allard Jolles, onze muziekduider - wees op het werk van the Saints. Het eerste werk was bekend, alles daarna niet begrepen. Hij schrok ervan: indertijd niet als waardevol gezien, bleek later wat het waard was.
De verzamel cd All Times Through Paradise is een van die standaards die je moet hebben staan: al hun werk van 1977 en 1978.
In Nederland was er maar een band die de werdegang leek te hebben begrepen en die een zelfde ontwikkeling door maakten: de uit Hazerswoude afkomstige band Ivy Green. De eerste Nederlandse punkband die een platencontract kreeg en het tot enige glorie bracht. Ook in hun nadagen lieten ze de soul toe tot hun muziek, blazers gelijk de Saints.
Daarna verdween de band weer in de stilte van Hazerswoude-dorp. Al lange tijd wilde ik daar gaan kijken om te zien en te horen wat het dorp nog wist. Ik mag de komende tijd toch het land niet uit, dus misschien is het nu de tijd.
Een van mijn favoriete fotoblogs The Justine Files besprak hoe ze haar fotoreizen maakte: ze plaatste min of meer een kapstokje bij een event en hing daar dan wat dingen omheen. Zo maak ik ook al altijd reportages, ik bepaal een vaag doel als reden en zie vervolgens wel wat er om heen groeit.
Ik zal het werk van de Zoetermeerse popjournalist Swie Tio nog eens nalopen en kijken of er een vervolg in zit.
Week 15
Zondag 12 april 2026
Hongarije en morgen gezond weer op
Veel verder dan het atrium dat het Leidse Plein heet hier in Leidse Medisch Universitair Centrum kwam ik niet. Het was er stil, zo anders als ik in Boedapest vermoedde, waar het langs de oevers van de Donau in Romai Pärt zou moeten zinderen van spanning, zo nam ik aan.
Ik zat hier en hapte in stilte in onze nationale trots, de kroket.
Toen ik terug kwam op mijn kamer werd de kogel snel door de kerk geleid. De keuze voor de EU werd meer dan Orban or ban. Orban die zijn verlies toegeeft, dat smaakt toch nog naar iets anders achterhouden. De kapitaalvlucht moet al plaats gevonden hebben. Ik verwacht niet dat Orban snel de nieuwe buurman van Assad wordt in de Moskouse Despotenbuurt.
Het moet mooi zijn om in het land van Liszt te weten dat je morgen weer gezond op mag.
Ik zat hier en hapte in stilte in onze nationale trots, de kroket.
Toen ik terug kwam op mijn kamer werd de kogel snel door de kerk geleid. De keuze voor de EU werd meer dan Orban or ban. Orban die zijn verlies toegeeft, dat smaakt toch nog naar iets anders achterhouden. De kapitaalvlucht moet al plaats gevonden hebben. Ik verwacht niet dat Orban snel de nieuwe buurman van Assad wordt in de Moskouse Despotenbuurt.
Het moet mooi zijn om in het land van Liszt te weten dat je morgen weer gezond op mag.
Zaterdag 11 april 2026
Terug in de tijd
Laatst schreef ik waar ik voor het eerst currysaus at, van de meeste producten weet je dit niet: van roti weer wel. Ik weet het moment, de aanleiding en waar het plaatsvond te benoemen.
Hier in het ziekenhuis in Leiden is de keuken zo goed dat ik het wel aandurfde, elk andere instellingskeuken zou op zoiets de mist in gaan. Nu was het resultaat niet wat ik gewend ben van mijn favoriet gebleven Toko Hangalampu in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt, waar ik hem al sinds 1980 haal toen die daar nog 5 gulden was.
Hier in het ziekenhuis in Leiden is de keuken zo goed dat ik het wel aandurfde, elk andere instellingskeuken zou op zoiets de mist in gaan. Nu was het resultaat niet wat ik gewend ben van mijn favoriet gebleven Toko Hangalampu in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt, waar ik hem al sinds 1980 haal toen die daar nog 5 gulden was.
Maandag 6 april 2026
Hemelrood juichend, verdrietig ter dood
Het gaat zo goed op deze Meubelhallenmaandag, dat een mens er welhaast fatalistisch van wordt. Ooit moet toch die terugslag komen?
Witte strepen trekken zich in de lucht. Mensen lezen daar meer in dan wat het is.
Deze stralende dag wordt afgesloten met de eerste suggestie die YouTube me doet: een professioneel, helder onderbouwd betoog van mijn onlangs overleden vader over zijn geboortedorp.
Witte strepen trekken zich in de lucht. Mensen lezen daar meer in dan wat het is.
Deze stralende dag wordt afgesloten met de eerste suggestie die YouTube me doet: een professioneel, helder onderbouwd betoog van mijn onlangs overleden vader over zijn geboortedorp.
Week 14 (vervolg)
Zondag 5 april 2026
Stigmata
Na een operatie van 8 uur kon ik terug naar de wereld. Het was Pasen inmiddels, het Feest der Wederopstanding.
Alle betrokken artsen zouden de komende dagen nog aan mijn bed verschijnen en dat beamen dat de professor zei: het is gegaan zoals we anders alleen in de boeken schrijven hoe het moet gaan.
Ik was er vol vertrouwen in gegaan met een lach op mijn gezicht en kwam er zo weer uit. Dat ik wakker werd betekende dat het goed was gegaan.
Alle betrokken artsen zouden de komende dagen nog aan mijn bed verschijnen en dat beamen dat de professor zei: het is gegaan zoals we anders alleen in de boeken schrijven hoe het moet gaan.
Ik was er vol vertrouwen in gegaan met een lach op mijn gezicht en kwam er zo weer uit. Dat ik wakker werd betekende dat het goed was gegaan.
Zaterdag 4 april 2026
Dode stilte van de zaterdagochtend, van de week waarop alle dagen een naam hebben en alleen die zaterdag schril alleen staat, werd verstoord door een telefoontje en een fluks gestuurd 'Broekzak!' dat ik beantwoorde met 'Ik dacht, de paashaas.'
Opeens ging alles snel. het verlossende en levensreddende telefoontje kwam heel onverwachts en ik deed op de automatische piloot alles wat ik doen moest en liet dat na wat ik dus juist niet moest doen. Ik dacht nog, de mensen die ik nu inlicht gaan dit niet geloven, ik kon het telefoontje ook eerst direct geloven: een radioprank? Het vervoer naar Leiden verliep stressloos, zaterdagochtend geen file. Een uur te vroeg. Mijn tas inpakken dat ik nog op het todo-lijstje vooruit schoof, had dus rustiger gekund.
Daarna ging ook alles als een wervelwind: een levensverlengende zware operatie: 8 specialisten onder leiding van een professor.
Opeens ging alles snel. het verlossende en levensreddende telefoontje kwam heel onverwachts en ik deed op de automatische piloot alles wat ik doen moest en liet dat na wat ik dus juist niet moest doen. Ik dacht nog, de mensen die ik nu inlicht gaan dit niet geloven, ik kon het telefoontje ook eerst direct geloven: een radioprank? Het vervoer naar Leiden verliep stressloos, zaterdagochtend geen file. Een uur te vroeg. Mijn tas inpakken dat ik nog op het todo-lijstje vooruit schoof, had dus rustiger gekund.
Daarna ging ook alles als een wervelwind: een levensverlengende zware operatie: 8 specialisten onder leiding van een professor.
Nog in te voegen ouder werk:
Donderdag 26 maart 2026
En we noemen hem...
Nomen est omen werd vandaag vaak vertaald als het beestje moet een naam hebben. Alsof je to be or not to be vertaalt als het is wat het is. PvdA/GroenLinks kwam met haar nieuwe naam: Progressief Nederland. Dat Nederland als toevoeging vind ik wat raar, ik stem op Progressief Nederland, vind ik vreemd klinken: een beetje of ik er zelf niet bij hoor maar het anderen zijn. Iedereen zal begrijpen dat iemand bij de Tweede Kamerverkiezingen niet stemt op Progressief Kalmukkië. Pro vind ik al weer wat beter klinken, ook al zullen ze niet altijd pro zijn. Melkert noemde Pro Sociaal als betere variant, maar keek er als altijd zuur bij.
Vooruit was misschien ook wel wat geweest, ze wilden dat links namelijk een beetje ondersneeuwen. Samen Vooruit klinkt misschien wat meer naar een slogan, maar waarom niet je partij de slogan laten zijn. Nee, ze besloten hun partij naar de beoogde stemmers te noemen.
Het water klotst aan de dijk en de talkshows babbelden er op voort.
Vooruit was misschien ook wel wat geweest, ze wilden dat links namelijk een beetje ondersneeuwen. Samen Vooruit klinkt misschien wat meer naar een slogan, maar waarom niet je partij de slogan laten zijn. Nee, ze besloten hun partij naar de beoogde stemmers te noemen.
Het water klotst aan de dijk en de talkshows babbelden er op voort.
Waardigheid voor de aardigheid
Morgen ga ik naar huis. Niet iedereen is daar helaas blij mee, men ziet mij misschien liever ergens waar anderen de deuren sluiten.
Maar ik vond dat ik het dieptepunt van menselijke waardigheid gisteren wel had bereikt. Terwijl ik in gebogen houding mijn gat stond af te vegen boven de vol gelaxeerde po-stoel werd mijn kamerdeur open gegooid en stond ik daar in het zicht van het bezoekuur als menselijk panopticum. Een medewerkster van de keukendienst riep naar binnen Meneer Bruls wilt u nog wat drinken? En of ik er een bokkenpootje bij wilde.
Aan iedereen zou ik willen zeggen, ga er zelf eens twee weken zitten en vraag je dan of je naar huis wilt.
Ik vind dat ik bewezen heb dat ik een ziekenhuisopname vanaf oktober vorig jaar positief blijvend door ben gekomen. Menig ander had dat niet gered.
Maar ik vond dat ik het dieptepunt van menselijke waardigheid gisteren wel had bereikt. Terwijl ik in gebogen houding mijn gat stond af te vegen boven de vol gelaxeerde po-stoel werd mijn kamerdeur open gegooid en stond ik daar in het zicht van het bezoekuur als menselijk panopticum. Een medewerkster van de keukendienst riep naar binnen Meneer Bruls wilt u nog wat drinken? En of ik er een bokkenpootje bij wilde.
Aan iedereen zou ik willen zeggen, ga er zelf eens twee weken zitten en vraag je dan of je naar huis wilt.
Ik vind dat ik bewezen heb dat ik een ziekenhuisopname vanaf oktober vorig jaar positief blijvend door ben gekomen. Menig ander had dat niet gered.
Link - Mijn batterij is leeg dus maar een link uit het bejaardentehuis.
Woensdag 25 maart 2026
In het ziekenhuis zei ik laatst na het zien van een toilet op de spoedeisende hulp, dat ik een Teleac-cursus toiletgebruik zou gaan schrijven, waarin de toiletborstel een centrale rol zou gaan spelen en het hoe te gebruiken en waar te laten van papier. Deze (foto boven) voldeed wel aan mij keurend oog en het kan natuurlijk zijn dat een toilet op de spoedeisende hulp, gewoon ook spoedeisende hulp is.
Over het ei
De KLM kwam vandaag weer eieren bakken, dat en andere dingen doen ze vaker. Soms zijn het ook saucijzenbroodjes en kaasbroodjes en verder geven ze gezichtsbehandelingen, gratis en voor niets.
Meneer de Megafoon van Noord - hij die altijd het grootste en enige woord heeft aan de eerste grote tafel - doorspekte vervolgens elke zin met het woord omelet.
Toen hij vertrokken was liet een papegaai-mevrouw ook van zich horen. Ze zei 'Een ei hoort erbij,' niet één keer maar zes keer. Gesprekken drijven hier op clichés, stopwoorden en reclame oneliners.
En verder hadden ze het er vooral over dat ze toch liever een spiegelei hadden.
Ik deed een uurtje fysio waarbij ik ook trappen liep. En ik besloot dat het tijd was de dokter te vragen of ik niet eens een dagje naar huis mocht. De dokter was me echter voor, bij haar bezoek die middag. Aanstaande vrijdag mocht ik op zijn vroegst naar huis. Afhankelijk van een aantal dingetjes die nog geregeld moesten worden, anders zou het volgende week worden. Na maanden in het ziekenhuis, waarin ik weliswaar lichamelijk vooruit ging maar geestelijk achteruit, werd ik gegrepen door emoties. Naar huis. Gewoon weer voor mezelf zorgen en niet hoe goed bedoeld ook, geleefd worden.
Als je al die normale dingen waar je normaal niet bij stil staat, gaat missen, dan zit je te lang binnen de wanden van de gezondheidszorg.
Meneer de Megafoon van Noord - hij die altijd het grootste en enige woord heeft aan de eerste grote tafel - doorspekte vervolgens elke zin met het woord omelet.
Toen hij vertrokken was liet een papegaai-mevrouw ook van zich horen. Ze zei 'Een ei hoort erbij,' niet één keer maar zes keer. Gesprekken drijven hier op clichés, stopwoorden en reclame oneliners.
En verder hadden ze het er vooral over dat ze toch liever een spiegelei hadden.
Ik deed een uurtje fysio waarbij ik ook trappen liep. En ik besloot dat het tijd was de dokter te vragen of ik niet eens een dagje naar huis mocht. De dokter was me echter voor, bij haar bezoek die middag. Aanstaande vrijdag mocht ik op zijn vroegst naar huis. Afhankelijk van een aantal dingetjes die nog geregeld moesten worden, anders zou het volgende week worden. Na maanden in het ziekenhuis, waarin ik weliswaar lichamelijk vooruit ging maar geestelijk achteruit, werd ik gegrepen door emoties. Naar huis. Gewoon weer voor mezelf zorgen en niet hoe goed bedoeld ook, geleefd worden.
Als je al die normale dingen waar je normaal niet bij stil staat, gaat missen, dan zit je te lang binnen de wanden van de gezondheidszorg.
Truth or Trump
Trump was ongevraagd Melania's kamers binnen gelopen.
Zij had net heur haar laten wassen en had nu een handdoek als een tulband om haar hoofd gedrapeerd.
'Je mag hier maar niet zomaar binnenvallen,' zei ze resoluut.
Trump murmelde nog wat, dat hij wel over de gang moest kunnen. Want dat was noodzakelijk.
Daarna verklaarde hij op TV dat hij onderhandeld had net Iran. Met iemand die dicht bij de president stond, dacht hij.
Zij had net heur haar laten wassen en had nu een handdoek als een tulband om haar hoofd gedrapeerd.
'Je mag hier maar niet zomaar binnenvallen,' zei ze resoluut.
Trump murmelde nog wat, dat hij wel over de gang moest kunnen. Want dat was noodzakelijk.
Daarna verklaarde hij op TV dat hij onderhandeld had net Iran. Met iemand die dicht bij de president stond, dacht hij.
Linke links
Het ziet er dus uit dat ik mijn paaseieren thuis mag zoeken: erbarmen! - PJ Harvey en Brahms Deutsches Requiem zijn natuurlijk twee hoge troefkaarten in een hand. - Je staat My Way te croonen totdat een girlgang in slaapkamerniemendalletjes je eruit gooit: the Sex Pissed Dolls (NSFW). Menig band van vroeger spelen ze wel weg, muzikaal gezien. - Hij leverde tot zijn dood jaarlijks de muzieklijst op Blindedarm Braille. Hij woonde aan deze kant van het IJ en hier liggend kwam hij vaak langs mijn geestesoog gelopen: Urban Groove. - Tot besluit: aan iedereen dit en dat.
Dinsdag 24 maart 2026
Op de fiets wereldwijd naar nergens
Goede ideeën ontspruiten niet aan een hoofd. Zo werd de boekdrukkunst uitgevonden door de Chinezen en Gutenberg (sorry meneer Coster, u deed dat alleen in oude Nederlandse schoolboekjes). Ik wenste al jaren een hometrainer met beeld van de te gane weg, waarbij het beeld zich aan je snelheid aanpast en de zwaarte van je trappers zich aan het beeld.
Iemand had dat idee ook en zodoende hebben ze het hier in het fysio-lokaal. Dus fietste ik door mijn geliefde Praag, dat rustiger was dan toen ik dat echt deed bergaf over de achtbaanse Evropska, in een tijd dat fietsers daar nog een noodzakelijk kwaad was waarmee men ongestraft korte metten mee mocht maken.
Praag was nog maar een optie, je kon wereldwijd fietsen, ik deed ook nog Krakau en Kijev. En de binnenstad van Amsterdam waar ik zo vaak liep.
Stilaan op een plek fietsen zal me weer in beweging brengen en ik zal dat lopen, dat reizen weer oppakken.
Iemand had dat idee ook en zodoende hebben ze het hier in het fysio-lokaal. Dus fietste ik door mijn geliefde Praag, dat rustiger was dan toen ik dat echt deed bergaf over de achtbaanse Evropska, in een tijd dat fietsers daar nog een noodzakelijk kwaad was waarmee men ongestraft korte metten mee mocht maken.
Praag was nog maar een optie, je kon wereldwijd fietsen, ik deed ook nog Krakau en Kijev. En de binnenstad van Amsterdam waar ik zo vaak liep.
Stilaan op een plek fietsen zal me weer in beweging brengen en ik zal dat lopen, dat reizen weer oppakken.
Maandag 23 maart 2026
Inleiding tot het Leids ontzet
Vandaag had ik een uitje. Ik ging per taxi naar Leiden. Niet omdat ze het verlossende telefoontje hadden gepleegd, maar om nog wat aanvullend onderzoek te doen, dat niet in de onderzoekenweek die ik daar laatst had, had gepast. Naar mijn longcapaciteit, deze keer. De dokter die het afnam had er zin in, als een radio-sportreporter moedigde hij me aan tot het diepst uit te ademen en weer in te ademen. Ik voldeed bijna aan de ideale curve voor een man van mijn lengte en gewicht. Alleen mijn buik zat - ondanks de 13 liter water die ze eruit gepompt hebben (zie het schap in uw supermarkt) - nog wat in de weg, wat de rekbaarheid van de longen beperkt. Toen ik wat meer rechtop ging zitten werd het nog iets beter. Ondertussen werd er vrolijk helium in mijn longen gepompt (zonder piepstem!) en koolmonoxide (zonder dat de lamp uitging) om de omvang en de opnamekwaliteit van het hemoglobine vast te stellen.
Daarna moest ik helaas weer terug naar mijn verzorgingstehuis, de taxi was aangezegd. Leiden is de top van de Nederlandse ziekenhuizen zover ik ze ken. Ik was graag gebleven. Neem het ontbijt al, ik heb in menig hotel met het ontbijtbuffet mogen kennismaken, hier is het beter en het word je gebracht. Op de derde dag verontschuldigde men zich dat ze de perzikschijfjes die ik zo graag had te laat zouden worden afgeleverd. Midden in de nacht een ijsje willen? No problem. Leiden is geen last.
Daarna moest ik helaas weer terug naar mijn verzorgingstehuis, de taxi was aangezegd. Leiden is de top van de Nederlandse ziekenhuizen zover ik ze ken. Ik was graag gebleven. Neem het ontbijt al, ik heb in menig hotel met het ontbijtbuffet mogen kennismaken, hier is het beter en het word je gebracht. Op de derde dag verontschuldigde men zich dat ze de perzikschijfjes die ik zo graag had te laat zouden worden afgeleverd. Midden in de nacht een ijsje willen? No problem. Leiden is geen last.
Alleen voor pannenkoek
Ik moest dus weer terug naar Hendrik Groen Oord.
Gisteren zat er een vrouw met een gebroken vogelstem te kraaien dat het toch leuk was wat ze allemaal met die oudjes deden. Dat ze zelf al in de jaren leefde waar Drees niet op gerekend had was ze even vergeten. Dementie doet je jong voelen!
's Avonds zat er een man bij het diner tegenover me. Hij was er neer geplant, maar eten wou hij niet. Op een klein stukje pannenkoek na. Iets anders niet. Maar pannenkoek staat niet op het menu zei de verzorging, het was hem boven voor de tocht naar beneden beloofd zei hij. Ja maar u zult vanavond honger krijgen! Ik krijg nooit honger riposteerde de man loom en gelaten. Hij wou alleen pannenkoek. Met stroop. Hoe moeilijk kan het zijn voor een kok om even een lepel beslag te maken in een pan te gooien en klaar? Uiteindelijk werd de man naar boven gereden, met de belofte dat daar pannenkoeken wachtten. Boven in de hemel wacht er slechts lammetjespap.
Ik begreep de oude baas wel. Als er steeds minder is om je op te verheugen, worden die kleine lichtpuntjes immens. Ik herinner me ooit een ziekenhuis waar het ontbijt een kwartiertje later kwam dan normaal. Patiënten die normaal naar adem snakten schreeuwden, de lammen liepen te ijsberen in de gangen. Ik had het laatst, me verheugd hebbend op de friet op de menukaart, werd ik pas na keukensluiting afgeleverd, na de hele dag op de voedselloze intensive care te hebben gelegen. Ik was niet te genieten, was ik bij machte geweest zelf thuis te komen had ik me ontslagen uit het hospitaal. Agressief zelfs, iets wat ik nooit ben. Het zakte pas toen een verpleegster me een van de twee curry maaltijden die ze voor zichzelf had gekocht, bracht.
God bestaat in een stoommaaltijd.
Gisteren zat er een vrouw met een gebroken vogelstem te kraaien dat het toch leuk was wat ze allemaal met die oudjes deden. Dat ze zelf al in de jaren leefde waar Drees niet op gerekend had was ze even vergeten. Dementie doet je jong voelen!
's Avonds zat er een man bij het diner tegenover me. Hij was er neer geplant, maar eten wou hij niet. Op een klein stukje pannenkoek na. Iets anders niet. Maar pannenkoek staat niet op het menu zei de verzorging, het was hem boven voor de tocht naar beneden beloofd zei hij. Ja maar u zult vanavond honger krijgen! Ik krijg nooit honger riposteerde de man loom en gelaten. Hij wou alleen pannenkoek. Met stroop. Hoe moeilijk kan het zijn voor een kok om even een lepel beslag te maken in een pan te gooien en klaar? Uiteindelijk werd de man naar boven gereden, met de belofte dat daar pannenkoeken wachtten. Boven in de hemel wacht er slechts lammetjespap.
Ik begreep de oude baas wel. Als er steeds minder is om je op te verheugen, worden die kleine lichtpuntjes immens. Ik herinner me ooit een ziekenhuis waar het ontbijt een kwartiertje later kwam dan normaal. Patiënten die normaal naar adem snakten schreeuwden, de lammen liepen te ijsberen in de gangen. Ik had het laatst, me verheugd hebbend op de friet op de menukaart, werd ik pas na keukensluiting afgeleverd, na de hele dag op de voedselloze intensive care te hebben gelegen. Ik was niet te genieten, was ik bij machte geweest zelf thuis te komen had ik me ontslagen uit het hospitaal. Agressief zelfs, iets wat ik nooit ben. Het zakte pas toen een verpleegster me een van de twee curry maaltijden die ze voor zichzelf had gekocht, bracht.
God bestaat in een stoommaaltijd.
Zondag 22 maart 2026
Hendrik Groentje
Wie zou er nog drukken op de knop 'geen updates' als er al maanden geen updates verschenen zijn? Ik denk niemand.
Ik ben dan ook levend begraven in het verzorgingshuis in Amsterdam-Noord waar Hendrik Groen het levenslicht vond. Een plek waar je IQ elke dag dat je er zit met procentpunten achteruit gaat. Ondertussen wacht ik op het verlossende telefoontje van het Universitair Medisch Centrum in Leiden, terwijl ik mijn dagen slijt tussen bed en pot. Een ritme dat slechts onderbroken wordt door klysma's, heel veel laxeermiddel en de gang naar het eetgedeelte en vandaar weer direct terug op de pot (het pan naar pot regime). Terwijl de oorlog woedt in de wereld, rommelt het in mijn buik en voel ik me persoonlijk verantwoordelijk voor het mestoverschot.
Ik geloof dat Hendrik Groen een vrolijke serie boeken is. Ik word hier niet vrolijk. De Noord Amsterdammer is een slag apart. Niet alleen trekken ze elke klinker aan een knaapje het IJ uit, hun blikveld is klein. Door een kier denken ze achter de horizon te kunnen kijken.
Ze zien zich de hele dag benadeeld worden door alles dat naar instantie riekt, over de gezondheidszorg zijn ze niet te spreken en vroeger was dat allemaal beter. Dat ze toen jong waren en met een pleister uitkwamen, komt niet bij hen op. Dat hun ouders gewoon voor de haard crepeerden als het niet in een greppel was, vergeten ze. Ze stemmen PVV tegen de buitenlanders, niet ziend dat hier verre nationaliteiten hun door het leven helpen.
Hun blikveld is beperkt. Kip tajin was de ene menukeuze, de ander andijvie. Andijvie zeiden ze allemaal lusteloos, omdat het niet in een stamppot zat, maar als spinazie naast de aardappelen. Is er geen spinazie vroegen ze daarna allemaal. Een meneer had bij de lunch graag eiersalade op zijn witte snee. De mevrouw die het smeren moest, zei dat er alleen eiersalade met bieslook was. 'Da moh ik nie bieslook! '
Verzorgingstehuizen begeleiden mensen naar de dood. Mij naar de geestesdood.
Wie zou er nog drukken op de knop 'geen updates' als er al maanden geen updates verschenen zijn? Ik denk niemand.
Ik ben dan ook levend begraven in het verzorgingshuis in Amsterdam-Noord waar Hendrik Groen het levenslicht vond. Een plek waar je IQ elke dag dat je er zit met procentpunten achteruit gaat. Ondertussen wacht ik op het verlossende telefoontje van het Universitair Medisch Centrum in Leiden, terwijl ik mijn dagen slijt tussen bed en pot. Een ritme dat slechts onderbroken wordt door klysma's, heel veel laxeermiddel en de gang naar het eetgedeelte en vandaar weer direct terug op de pot (het pan naar pot regime). Terwijl de oorlog woedt in de wereld, rommelt het in mijn buik en voel ik me persoonlijk verantwoordelijk voor het mestoverschot.
Ik geloof dat Hendrik Groen een vrolijke serie boeken is. Ik word hier niet vrolijk. De Noord Amsterdammer is een slag apart. Niet alleen trekken ze elke klinker aan een knaapje het IJ uit, hun blikveld is klein. Door een kier denken ze achter de horizon te kunnen kijken.
Ze zien zich de hele dag benadeeld worden door alles dat naar instantie riekt, over de gezondheidszorg zijn ze niet te spreken en vroeger was dat allemaal beter. Dat ze toen jong waren en met een pleister uitkwamen, komt niet bij hen op. Dat hun ouders gewoon voor de haard crepeerden als het niet in een greppel was, vergeten ze. Ze stemmen PVV tegen de buitenlanders, niet ziend dat hier verre nationaliteiten hun door het leven helpen.
Hun blikveld is beperkt. Kip tajin was de ene menukeuze, de ander andijvie. Andijvie zeiden ze allemaal lusteloos, omdat het niet in een stamppot zat, maar als spinazie naast de aardappelen. Is er geen spinazie vroegen ze daarna allemaal. Een meneer had bij de lunch graag eiersalade op zijn witte snee. De mevrouw die het smeren moest, zei dat er alleen eiersalade met bieslook was. 'Da moh ik nie bieslook! '
Verzorgingstehuizen begeleiden mensen naar de dood. Mij naar de geestesdood.
Naar voorblad: www.blindedarm.com
