Berlijn-verslagen nu hier en hier. Mainz/Wiesbaden hier.
Vilnius (Litouwen) hier en hier en hier.
Riga hier.
Praag hier.
Polen-verslag (Krakow en Auschwitz) valt hier te lezen.
Parijs hier en hier (inclusief Bretagne)
Zwitserland hier.
Tallinn (Estland) hier
Leipzig hier
reacties: mail
Vilnius (Litouwen) hier en hier en hier.
Riga hier.
Praag hier.
Polen-verslag (Krakow en Auschwitz) valt hier te lezen.
Parijs hier en hier (inclusief Bretagne)
Zwitserland hier.
Tallinn (Estland) hier
Leipzig hier
reacties: mail
Week X
Woensdag 9 september 2026
Te lang om te lezen
Scrupules lijkt me een normaal woord. De twee verpleegsters in wiens bijzijn ik het gebruik zien het als afwijkende Limburgse taal of eventueel een zeer verouderd woord. Iets dat men tegenwoordig niet meer gebruikt. Het lijkt me een normaal woord, zeker als je het in verband met een fles met wijde opening en een geslachtsdeel uit de broek gebruikt. Maar 'scrupules' leek voor de dames geen woord meer te zijn. Ze blijken ze wel nog te hebben, want discreet wenden ze zich af.
Zo'n 40% van de Nederlandse kinderen leest niet meer. De ouders schijnen zich slechts ten dele van dit euvel bewust te zijn, daar waar het de mogelijkheid tot een universitaire titel beperkt. Ze wijzen en masse op de sociale media, iets waar ze voortdurend zelf op staren Lezen doen ze zelf al lang niet meer.
De naar ik hoop gestudeerde dames die de MRI bedienden en die in een vergelijking van mij het woord guillotine niet begrepen zal ik maar vergeven: het zal wel aan hun ouders liggen.
Zo'n 40% van de Nederlandse kinderen leest niet meer. De ouders schijnen zich slechts ten dele van dit euvel bewust te zijn, daar waar het de mogelijkheid tot een universitaire titel beperkt. Ze wijzen en masse op de sociale media, iets waar ze voortdurend zelf op staren Lezen doen ze zelf al lang niet meer.
De naar ik hoop gestudeerde dames die de MRI bedienden en die in een vergelijking van mij het woord guillotine niet begrepen zal ik maar vergeven: het zal wel aan hun ouders liggen.
Dinsdag 8 september 2026
Uitgesmeerd requiem [3]
Men heeft er alle vertrouwen in: ik doe mijn best. Ik heb er alle vertrouwen in, ik weet dat ik mijn best doe, maar of dat genoeg is? Zoals gezegd: afwachten.
Mijn leven staat stil, maar dat staat het al sinds bijna een jaar.
Niet dat er niets gebeurt: sinds kwart voor acht - en dat is nog laat - wordt de deur bij me plat gelopen. Tientallen verpleegsters melden zich, nu ik dit schrijf wordt de linnenkast bijgevuld. Ik zei het eerder: in het ziekenhuis liggen is vooral hard werken.
De zomer, de hittegolven zijn stilletjes en niet merkbaar aan me voorbij gegaan. Nu staan er regendruppels tegen mijn raam. Plassen vormen zich alsof het nooit anders is geweest. Hoe gewoon ook: zal ik er ooit weer in plenzen?
Mijn leven staat stil, maar dat staat het al sinds bijna een jaar.
Niet dat er niets gebeurt: sinds kwart voor acht - en dat is nog laat - wordt de deur bij me plat gelopen. Tientallen verpleegsters melden zich, nu ik dit schrijf wordt de linnenkast bijgevuld. Ik zei het eerder: in het ziekenhuis liggen is vooral hard werken.
De zomer, de hittegolven zijn stilletjes en niet merkbaar aan me voorbij gegaan. Nu staan er regendruppels tegen mijn raam. Plassen vormen zich alsof het nooit anders is geweest. Hoe gewoon ook: zal ik er ooit weer in plenzen?
Woensdag 2 september 2026
Uitgesmeerd requiem [2]
Ik heb nog twee weken respijt gekregen. 14 dagen om aan te sterken. Dan pas komt het zwaard van Damocles boven mijn hoofd te hangen: een nieuwe lever of geen. Een verder leven of niet, zo scherp kan het mes snijden.
Zojuist is er hier iemand naar huis gestuurd omdat ze enige kilo's te zwaar was. Thuis minder eten en niet eerder terugkomen. Ik kom hier aan. Het ontbijt word je om acht uur voorgezet, het avondeten staat er al om half vijf. Tussendoor zijn er nog maaltijdmomenten waar ik nauwelijks namen voor heb, Als je in een ziekenhuis ligt, word je geleefd. Ze verbinden eerst je wil aan een infuus.
Nog twee weken om aan te sterken. Ik doe mijn stomme rondje nog maar. Langs al die attributen die over mijn voortbestaan gaan beslissen.
Zojuist is er hier iemand naar huis gestuurd omdat ze enige kilo's te zwaar was. Thuis minder eten en niet eerder terugkomen. Ik kom hier aan. Het ontbijt word je om acht uur voorgezet, het avondeten staat er al om half vijf. Tussendoor zijn er nog maaltijdmomenten waar ik nauwelijks namen voor heb, Als je in een ziekenhuis ligt, word je geleefd. Ze verbinden eerst je wil aan een infuus.
Nog twee weken om aan te sterken. Ik doe mijn stomme rondje nog maar. Langs al die attributen die over mijn voortbestaan gaan beslissen.
Dinsdag 1 september 2026
Uitgesmeerd requiem
Ik heb het stomme gevoel, dat er vandaag over mijn leven wordt beslist: een nieuwe lever of geen. De vorige transplantatie liep fout, voor wie het nog niet wist.
Onder de douche maak ik plannen voor mijn laatste week. Waar wil ik nog één keer heen? Ik zal een auto moeten regelen en een of twee mensen die mij - zonder veel vragen - rondrijden. Veel van de plaatsen uit mijn verleden zullen door de tijd zijn ingehaald. Kapot, een andere functie, onherkenbaar verbouwd. Hoe zou het met dat boerencafé zijn, waar ik me soms verstopte zou dat nog bestaan? Of dat café Kafka, genoemd naar de uitbater, in dat gehucht tussenin, alwaar de trein niet stopte die mijn reisgenoten zo graag namen naar het volgende dorp? Een zaak die alleen ik en de eigenaar leken te kennen?
Waarom zijn het toch altijd plaatsen waar ik alleen was die me het eerst binnenvallen? En waarom denk ik daaraan, terwijl ik hier eenzaam in een ziekenhuis lig?
Ik heb het stomme gevoel, dat er vandaag over mijn leven wordt beslist. Het vuurpeloton dat niet te stoppen is, mag zijn werk doen. Ik wacht wel af.
Onder de douche maak ik plannen voor mijn laatste week. Waar wil ik nog één keer heen? Ik zal een auto moeten regelen en een of twee mensen die mij - zonder veel vragen - rondrijden. Veel van de plaatsen uit mijn verleden zullen door de tijd zijn ingehaald. Kapot, een andere functie, onherkenbaar verbouwd. Hoe zou het met dat boerencafé zijn, waar ik me soms verstopte zou dat nog bestaan? Of dat café Kafka, genoemd naar de uitbater, in dat gehucht tussenin, alwaar de trein niet stopte die mijn reisgenoten zo graag namen naar het volgende dorp? Een zaak die alleen ik en de eigenaar leken te kennen?
Waarom zijn het toch altijd plaatsen waar ik alleen was die me het eerst binnenvallen? En waarom denk ik daaraan, terwijl ik hier eenzaam in een ziekenhuis lig?
Ik heb het stomme gevoel, dat er vandaag over mijn leven wordt beslist. Het vuurpeloton dat niet te stoppen is, mag zijn werk doen. Ik wacht wel af.
Vrijdag 28 augustus 2026
Ik lig voor de afwisseling weer eens in Leiden, niet op bovenstaande afdeling, maar alleen. In tegenstelling tot het revalidatiecentrum waar ik zat en waar ik toch sterk het vermoeden krijg dat sommige mensen er alleen maar liggen zodat ze ook eens bezoek en aandacht krijgen. En als ze dan naar huis gestuurd worden alleen maar zaniken dat de medici niets voor hen gedaan hebben, dat de situatie nog net als eerst is. Buiten de redenering houden ze dat ze niets voor hun revalidatie hebben gedaan, oefeningen afgehouden als zijnde te vermoeiend en voortschrijdend inzicht slechts beantwoordend met eigenwijsheid (al dan niet popi-internet gegenereerd). Natuurlijk is het personeel onvriendelijk,want ze spreken je tegen. Ondertussen blijf je negeren dat dat personeel zich te schompes werkt, door jouw VVD-stem elke vier jaar. Blijft negeren dat de therapeut naast je veel minder verdiend dan zij die tegen wil en dank al geprivatiseerd zijn, maar meer dan jouw geblaat over de planten van de buren over de handsfree telefoon. Zodat niet alleen de duur betaalde kracht mee moet luisteren maar ook heel de zaal.
Dan is een weekend langer moeten blijven een verademing.
Dan is een weekend langer moeten blijven een verademing.
Je kan van hieruit Den Haag zien waar alles wat de voetbalkantine niet zint, wordt beslist. Zoals de aantekening dat het toch niet verstandig is elke dag zes pilsjes te drinken. Betutteling, zeggen ze dan, terwijl dat best een moeilijk woord is met zes bier op, voordat je onder het roepen van nog eentje dan op een been kan je niet staan (op zes ook niet meer), je auto instapt.
Zondag 23 augustus 2026
Wederom maïs toegevoegd, hèt varkensvoer dat alles meer maakt. En goedkoper!
Het brood des levens
Een Oekraïense vroeg me ooit of ik hoe dat toch zat met het Nederlandse brood: 'Zo'n rijk land, zo'n arm brood.' Ik vertelde het vast al eerder. Pas bij mijn zelfgebakken brood verzuchte ze, dat dat echt brood was, 'Net zoals bij oma.' Oma's huis en moestuin zijn inmiddels geraakt door een Russische raket en het arme mens kreeg te horen dat ze vanwege haar leeftijd niet meer operabel was. Dapper hoor Poetin.
Zojuist kreeg ik een croissant geserveerd met de vraag ham of kaas, de snee doormidden was al voor geproduceerd. Mijn antwoord alleen boter gaf enig misbaar. Maar dat terzijde.
Een grotere ergernis is wel maïs. Dat varkensvoer meent men in overvloede toe te mogen toevoegen zodra iets exotisch klinkt. Lang geleden belde ik eens een voorgebakken pizzafabrikant met de vraag waarom ze toch maïs op al hun pizza's deden. 'Dat vindt de Nederlander lekker.' Op welk onderzoek ze dit baseerde moest ze qua antwoord in gebreke blijven. Inmiddels hebben meer mensen de Italiaanse specialiteit geproefd en weten dat maïs er niks op te zoeken heeft, behalve als het via de varkensstal geserveerd wordt.
Ik heb de Nederlander nog nooit kunnen betrappen op het hebben van smaak. Daarom eten ze ook hun dagelijkse brood.
Een Oekraïense vroeg me ooit of ik hoe dat toch zat met het Nederlandse brood: 'Zo'n rijk land, zo'n arm brood.' Ik vertelde het vast al eerder. Pas bij mijn zelfgebakken brood verzuchte ze, dat dat echt brood was, 'Net zoals bij oma.' Oma's huis en moestuin zijn inmiddels geraakt door een Russische raket en het arme mens kreeg te horen dat ze vanwege haar leeftijd niet meer operabel was. Dapper hoor Poetin.
Zojuist kreeg ik een croissant geserveerd met de vraag ham of kaas, de snee doormidden was al voor geproduceerd. Mijn antwoord alleen boter gaf enig misbaar. Maar dat terzijde.
Een grotere ergernis is wel maïs. Dat varkensvoer meent men in overvloede toe te mogen toevoegen zodra iets exotisch klinkt. Lang geleden belde ik eens een voorgebakken pizzafabrikant met de vraag waarom ze toch maïs op al hun pizza's deden. 'Dat vindt de Nederlander lekker.' Op welk onderzoek ze dit baseerde moest ze qua antwoord in gebreke blijven. Inmiddels hebben meer mensen de Italiaanse specialiteit geproefd en weten dat maïs er niks op te zoeken heeft, behalve als het via de varkensstal geserveerd wordt.
Ik heb de Nederlander nog nooit kunnen betrappen op het hebben van smaak. Daarom eten ze ook hun dagelijkse brood.
Woensdag 19 augustus 2026
De helft van het aantal calorieën van zo'n zakje gaat op aan het openen ervan.
Mijn opdracht is (en blijft) het aan te sterken. Zoveel mogelijk van dit soort rondjes lopen. 75 meter rond.
Inmiddels ben ik verplaatst van Leiden naar Amsterdam, de rondjes zijn hetzelfde gebleven. Alleen ietwat meer demente bejaarden (zonder wilsbestemming).
In dit leven zal me de schijndood bespaard blijven: ik heb dat al doorstaan.
Alleen laat de engelen als het personeel zijn.
Inmiddels ben ik verplaatst van Leiden naar Amsterdam, de rondjes zijn hetzelfde gebleven. Alleen ietwat meer demente bejaarden (zonder wilsbestemming).
In dit leven zal me de schijndood bespaard blijven: ik heb dat al doorstaan.
Alleen laat de engelen als het personeel zijn.
Zaterdag 15 augustus 2016
Aangezien ik me te pletter verveel, een gegeven dat ik niet ken en dus me niet uit ken in die materie - tel ik de treinen die op het centraal van Leiden aankomen, waar het ziekenhuis bijna boven is, en raak ergens na één de tel al kwijt.
Om die reden hebben ze een uitje naar het helikopterdek op de 13e verdieping voor me geregeld. Je hebt ontheffing van de meelopende beveiliging nodig. De drie meelopende verpleegsters zijn er ook nog nooit geweest en gieren en brullen het uit. Het is dan ook indrukwekkend.
Daar achter ligt Den Haag en het Noordzeestrand.
Om die reden hebben ze een uitje naar het helikopterdek op de 13e verdieping voor me geregeld. Je hebt ontheffing van de meelopende beveiliging nodig. De drie meelopende verpleegsters zijn er ook nog nooit geweest en gieren en brullen het uit. Het is dan ook indrukwekkend.
Daar achter ligt Den Haag en het Noordzeestrand.
Naar voorblad: www.blindedarm.com
