Berlijn-verslagen nu hier en hier. Mainz/Wiesbaden hier.
Vilnius (Litouwen) hier en hier en hier.
Riga hier.
Praag hier.
Polen-verslag (Krakow en Auschwitz) valt hier te lezen.
Parijs hier en hier (inclusief Bretagne)
Zwitserland hier.
Tallinn (Estland) hier
Leipzig hier
reacties: mail
Vilnius (Litouwen) hier en hier en hier.
Riga hier.
Praag hier.
Polen-verslag (Krakow en Auschwitz) valt hier te lezen.
Parijs hier en hier (inclusief Bretagne)
Zwitserland hier.
Tallinn (Estland) hier
Leipzig hier
reacties: mail
Week X
Dinsdag 6 oktober 2026
Dezelfde studente die me al twee keer eerder had meegenomen 'wandelen' had me weer meegenomen. Ze vertelde op het eind dat ze over drie weken haar studie ging vervolgen in bij Basalt (ze gaf ergens een richting aan), een revalidatiecentrum. Ik ga daar - zoals nu bekend - over een week heen. Nu wensten we elkaar daar niet tegen te komen. Niet om het een of ander maar omdat ik dan mogelijk mijn orgaan al ontvangen zou hebben.
Mysterie
In elk dorp heb je er wel een. Een verder onopvallend type, meestal wonend in een aangeplakte flat en omgeven door niet nader te omschrijven obscuriteit. Zo iemand die jaren 70 gemêleerde overgooiers draagt en er ongezien mee weg komt. Deze persoon stuurt dan een rijkgeschakeerd netwerk van de uiteenlopendste personen aan die trouw plastic doppen - of shagverpakkingen of iets dergelijks - sparen. Die worden dan door onze spencer drager - meestal gezeten in een fiets met hulpstukken - verzameld om bij een in vele grijstinten gehulde onbekende en voor min of meer normale wereldbewoners onvindbare fabriek of vage instantie - laat ik daar voor de duidelijkheid vanaf zijn - in een grauwe provinciestad - Weert of zo - ingeleverd te worden. Daar krijgt men om de een of andere reden een rolstoel voor. Die je overigens nooit te zien krijgt.
Deze mensen - die een met raadselen omgeven samenzwering, ruchtbaarheid wordt er niet aan gegeven, aanhangen - vindt men dus overal en dat al sinds mensenheugenis. Nooit heb ik mijn vinger op deze junta kunnen leggen, ook al gebeurt het al jaren en is het levensecht.
Niet de zoektocht naar de zin van het leven, maar dat.
Deze mensen - die een met raadselen omgeven samenzwering, ruchtbaarheid wordt er niet aan gegeven, aanhangen - vindt men dus overal en dat al sinds mensenheugenis. Nooit heb ik mijn vinger op deze junta kunnen leggen, ook al gebeurt het al jaren en is het levensecht.
Niet de zoektocht naar de zin van het leven, maar dat.
Zondag 4 oktober 2026
Ontzetting
Dat haring met wittebrood zette me aan het denken. De Noordzee was weliswaar nog vol van haring, maar wittebrood was brood voor de rijken. Het overgrote deel van de armen at grauw grijs brood, dat qua meel veel goedkoper was.
De eveneens traditionele hutspot bevestigde mijn wantrouwen. Amerika was nog maar net ontdekt en de daarvan afkomstige aardappel had zich nog niet gepoot in de magen der Leidenaren.
De plant was hooguit bekend in de hortus, boeren weigerden, behoudend als ze zijn, de nachtschade te planten. En wisten zo de onder de armen gebruikelijke hongersnood door hen de ‘broodvrucht’ te onthouden, nog eeuwen te verlengen.
Alle Nederlandse tradities bestaan echter pas van minimaal een eeuw later, over een aantal jaar zullen we wel ‘Vaccinatiedag’ ivm het Corona Ontzet gaan vieren. Die eeuw later verklaart die hutspot wel.
Desondanks vind ik het een leuk en plaatsgebonden feest. Waar men in Leiden vrij voor krijgt. Dat bedoeld is voor de Leidenaren en waar duizenden dagjesmensen misbruik van maken omdat hun eigen woonplaats geen tradities kent. Of pas over een honderd jaar.
De eveneens traditionele hutspot bevestigde mijn wantrouwen. Amerika was nog maar net ontdekt en de daarvan afkomstige aardappel had zich nog niet gepoot in de magen der Leidenaren.
De plant was hooguit bekend in de hortus, boeren weigerden, behoudend als ze zijn, de nachtschade te planten. En wisten zo de onder de armen gebruikelijke hongersnood door hen de ‘broodvrucht’ te onthouden, nog eeuwen te verlengen.
Alle Nederlandse tradities bestaan echter pas van minimaal een eeuw later, over een aantal jaar zullen we wel ‘Vaccinatiedag’ ivm het Corona Ontzet gaan vieren. Die eeuw later verklaart die hutspot wel.
Desondanks vind ik het een leuk en plaatsgebonden feest. Waar men in Leiden vrij voor krijgt. Dat bedoeld is voor de Leidenaren en waar duizenden dagjesmensen misbruik van maken omdat hun eigen woonplaats geen tradities kent. Of pas over een honderd jaar.
Vrijdag 2 oktober 2026
Angst
Vroeger vroeg je een 12-16-jarige niet eens om zijn mening. Dat was een puber. En dat was een scheldwoord. Tegenwoordig gebruiken ze het zelf als geuzennaam.
Je bracht het al zeker niet als opening van het Journaal. En dan hooguit met dat de acceptatie van homoseksualiteit - want daar hebben we het over - zelfs rond de helft lag.
Als argument werd de manosfeer aangedragen. Ik begrijp die en andere angsttheorieën niet zo goed. Neem nou de vervangingstheorie: je zou de als in hun ogen superieur zijnde massa willen vervangen door - wederom in hun ogen - minderwaardige mensen. Die vaak ook nog links - dus lastig - zijn.
Stel je hebt koffie. Uit de beste bonen, superieure bonen. Je wilt deze vervangen door cichorei, dat zou economische zelfmoord zijn: je koffie zou verre van superieur zijn. Daarvoor hoef je geen koffiebrander of barista te zijn, als leek proef je dat ook zo wel.
Zo is die hele manosfeer ook. Als 20% van de ‘manheid’ homoseksueel zou zijn, zou ik dus 20% meer kans bij de vrouwen maken en daarmee dat percentage aan de eisen van de manosfeer. Ik begrijp de angst dus niet.
We moeten ophouden met bang te zijn voor angsttheorieën als de manosfeer en de vervangingstheorie. Wie bang is voor de angst alleen, kan niet anders dan verliezen.
Je bracht het al zeker niet als opening van het Journaal. En dan hooguit met dat de acceptatie van homoseksualiteit - want daar hebben we het over - zelfs rond de helft lag.
Als argument werd de manosfeer aangedragen. Ik begrijp die en andere angsttheorieën niet zo goed. Neem nou de vervangingstheorie: je zou de als in hun ogen superieur zijnde massa willen vervangen door - wederom in hun ogen - minderwaardige mensen. Die vaak ook nog links - dus lastig - zijn.
Stel je hebt koffie. Uit de beste bonen, superieure bonen. Je wilt deze vervangen door cichorei, dat zou economische zelfmoord zijn: je koffie zou verre van superieur zijn. Daarvoor hoef je geen koffiebrander of barista te zijn, als leek proef je dat ook zo wel.
Zo is die hele manosfeer ook. Als 20% van de ‘manheid’ homoseksueel zou zijn, zou ik dus 20% meer kans bij de vrouwen maken en daarmee dat percentage aan de eisen van de manosfeer. Ik begrijp de angst dus niet.
We moeten ophouden met bang te zijn voor angsttheorieën als de manosfeer en de vervangingstheorie. Wie bang is voor de angst alleen, kan niet anders dan verliezen.
Donderdag 18 september 2026
Nog een verklaring
Het goede nieuws is dat ik mag blijven leven. Wilt u ook slecht nieuws horen dan leest u de pagina's over Haagse politiek maar, die allemaal zeggen dat zij niet kunnen kiezen, u dat maar moet doen. Alsof u kiezen kunt, dat hebben de laatste verkiezingen wel bewezen. Democratie een groot goed, totdat je het aan het volk geeft. Tenminste zij die zich het volk noemen. Dat door hekken omsloten vee dat zich door populisten ertoe laat bewegen tegen hun eigen belangen te stemmen. Zoals voor hogere hekken voor meer bewegingsvrijheid.
Maar ik ben sterk genoeg verklaard. Alleen die verzwikte enkel.
Maar ik ben sterk genoeg verklaard. Alleen die verzwikte enkel.
Weer eens buiten - De betonklots achter de boom ligt vol fossielen: het is Naturalis te Leiden. Ik heb een verpleger in opleiding zo gek gekregen me eens naar buiten te krijgen, na te lang geen frisse lucht te hebben ingeademd, De opgravers van later (een andere cultuur een zonnestelsel toen hier nog leven was) zullen er vreemde conclusies uit trekken: wat doet die homo sapiens bij die dinosaurus? En was de sperwer de meest dominante levensvorm? En wat doen die schermpjes met vreemde tekens overal? Ze zullen een vreemd beeld van de mensheid krijgen.
Ik heb dat al.
Ik heb dat al.
Woensdag 9 september 2026
Te lang om te lezen
Scrupules lijkt me een normaal woord. De twee verpleegsters in wiens bijzijn ik het gebruik zien het als afwijkende Limburgse taal of eventueel een zeer verouderd woord. Iets dat men tegenwoordig niet meer gebruikt. Het lijkt me een normaal woord, zeker als je het in verband met een fles met wijde opening en een geslachtsdeel uit de broek gebruikt. Maar 'scrupules' leek voor de dames geen woord meer te zijn. Ze blijken ze wel nog te hebben, want discreet wenden ze zich af.
Zo'n 40% van de Nederlandse kinderen leest niet meer. De ouders schijnen zich slechts ten dele van dit euvel bewust te zijn, daar waar het de mogelijkheid tot een universitaire titel beperkt. Ze wijzen en masse op de sociale media, iets waar ze voortdurend zelf op staren Lezen doen ze zelf al lang niet meer.
De naar ik hoop gestudeerde dames die de MRI bedienden en die in een vergelijking van mij het woord guillotine niet begrepen zal ik maar vergeven: het zal wel aan hun ouders liggen.
Zo'n 40% van de Nederlandse kinderen leest niet meer. De ouders schijnen zich slechts ten dele van dit euvel bewust te zijn, daar waar het de mogelijkheid tot een universitaire titel beperkt. Ze wijzen en masse op de sociale media, iets waar ze voortdurend zelf op staren Lezen doen ze zelf al lang niet meer.
De naar ik hoop gestudeerde dames die de MRI bedienden en die in een vergelijking van mij het woord guillotine niet begrepen zal ik maar vergeven: het zal wel aan hun ouders liggen.
Dinsdag 8 september 2026
Uitgesmeerd requiem [3]
Men heeft er alle vertrouwen in: ik doe mijn best. Ik heb er alle vertrouwen in, ik weet dat ik mijn best doe, maar of dat genoeg is? Zoals gezegd: afwachten.
Mijn leven staat stil, maar dat staat het al sinds bijna een jaar.
Niet dat er niets gebeurt: sinds kwart voor acht - en dat is nog laat - wordt de deur bij me plat gelopen. Tientallen verpleegsters melden zich, nu ik dit schrijf wordt de linnenkast bijgevuld. Ik zei het eerder: in het ziekenhuis liggen is vooral hard werken.
De zomer, de hittegolven zijn stilletjes en niet merkbaar aan me voorbij gegaan. Nu staan er regendruppels tegen mijn raam. Plassen vormen zich alsof het nooit anders is geweest. Hoe gewoon ook: zal ik er ooit weer in plenzen?
Mijn leven staat stil, maar dat staat het al sinds bijna een jaar.
Niet dat er niets gebeurt: sinds kwart voor acht - en dat is nog laat - wordt de deur bij me plat gelopen. Tientallen verpleegsters melden zich, nu ik dit schrijf wordt de linnenkast bijgevuld. Ik zei het eerder: in het ziekenhuis liggen is vooral hard werken.
De zomer, de hittegolven zijn stilletjes en niet merkbaar aan me voorbij gegaan. Nu staan er regendruppels tegen mijn raam. Plassen vormen zich alsof het nooit anders is geweest. Hoe gewoon ook: zal ik er ooit weer in plenzen?
Woensdag 2 september 2026
Uitgesmeerd requiem [2]
Ik heb nog twee weken respijt gekregen. 14 dagen om aan te sterken. Dan pas komt het zwaard van Damocles boven mijn hoofd te hangen: een nieuwe lever of geen. Een verder leven of niet, zo scherp kan het mes snijden.
Zojuist is er hier iemand naar huis gestuurd omdat ze enige kilo's te zwaar was. Thuis minder eten en niet eerder terugkomen. Ik kom hier aan. Het ontbijt word je om acht uur voorgezet, het avondeten staat er al om half vijf. Tussendoor zijn er nog maaltijdmomenten waar ik nauwelijks namen voor heb, Als je in een ziekenhuis ligt, word je geleefd. Ze verbinden eerst je wil aan een infuus.
Nog twee weken om aan te sterken. Ik doe mijn stomme rondje nog maar. Langs al die attributen die over mijn voortbestaan gaan beslissen.
Zojuist is er hier iemand naar huis gestuurd omdat ze enige kilo's te zwaar was. Thuis minder eten en niet eerder terugkomen. Ik kom hier aan. Het ontbijt word je om acht uur voorgezet, het avondeten staat er al om half vijf. Tussendoor zijn er nog maaltijdmomenten waar ik nauwelijks namen voor heb, Als je in een ziekenhuis ligt, word je geleefd. Ze verbinden eerst je wil aan een infuus.
Nog twee weken om aan te sterken. Ik doe mijn stomme rondje nog maar. Langs al die attributen die over mijn voortbestaan gaan beslissen.
Dinsdag 1 september 2026
Uitgesmeerd requiem
Ik heb het stomme gevoel, dat er vandaag over mijn leven wordt beslist: een nieuwe lever of geen. De vorige transplantatie liep fout, voor wie het nog niet wist.
Onder de douche maak ik plannen voor mijn laatste week. Waar wil ik nog één keer heen? Ik zal een auto moeten regelen en een of twee mensen die mij - zonder veel vragen - rondrijden. Veel van de plaatsen uit mijn verleden zullen door de tijd zijn ingehaald. Kapot, een andere functie, onherkenbaar verbouwd. Hoe zou het met dat boerencafé zijn, waar ik me soms verstopte zou dat nog bestaan? Of dat café Kafka, genoemd naar de uitbater, in dat gehucht tussenin, alwaar de trein niet stopte die mijn reisgenoten zo graag namen naar het volgende dorp? Een zaak die alleen ik en de eigenaar leken te kennen?
Waarom zijn het toch altijd plaatsen waar ik alleen was die me het eerst binnenvallen? En waarom denk ik daaraan, terwijl ik hier eenzaam in een ziekenhuis lig?
Ik heb het stomme gevoel, dat er vandaag over mijn leven wordt beslist. Het vuurpeloton dat niet te stoppen is, mag zijn werk doen. Ik wacht wel af.
Onder de douche maak ik plannen voor mijn laatste week. Waar wil ik nog één keer heen? Ik zal een auto moeten regelen en een of twee mensen die mij - zonder veel vragen - rondrijden. Veel van de plaatsen uit mijn verleden zullen door de tijd zijn ingehaald. Kapot, een andere functie, onherkenbaar verbouwd. Hoe zou het met dat boerencafé zijn, waar ik me soms verstopte zou dat nog bestaan? Of dat café Kafka, genoemd naar de uitbater, in dat gehucht tussenin, alwaar de trein niet stopte die mijn reisgenoten zo graag namen naar het volgende dorp? Een zaak die alleen ik en de eigenaar leken te kennen?
Waarom zijn het toch altijd plaatsen waar ik alleen was die me het eerst binnenvallen? En waarom denk ik daaraan, terwijl ik hier eenzaam in een ziekenhuis lig?
Ik heb het stomme gevoel, dat er vandaag over mijn leven wordt beslist. Het vuurpeloton dat niet te stoppen is, mag zijn werk doen. Ik wacht wel af.
Vrijdag 28 augustus 2026
Ik lig voor de afwisseling weer eens in Leiden, niet op bovenstaande afdeling, maar alleen. In tegenstelling tot het revalidatiecentrum waar ik zat en waar ik toch sterk het vermoeden krijg dat sommige mensen er alleen maar liggen zodat ze ook eens bezoek en aandacht krijgen. En als ze dan naar huis gestuurd worden alleen maar zaniken dat de medici niets voor hen gedaan hebben, dat de situatie nog net als eerst is. Buiten de redenering houden ze dat ze niets voor hun revalidatie hebben gedaan, oefeningen afgehouden als zijnde te vermoeiend en voortschrijdend inzicht slechts beantwoordend met eigenwijsheid (al dan niet popi-internet gegenereerd). Natuurlijk is het personeel onvriendelijk,want ze spreken je tegen. Ondertussen blijf je negeren dat dat personeel zich te schompes werkt, door jouw VVD-stem elke vier jaar. Blijft negeren dat de therapeut naast je veel minder verdiend dan zij die tegen wil en dank al geprivatiseerd zijn, maar meer dan jouw geblaat over de planten van de buren over de handsfree telefoon. Zodat niet alleen de duur betaalde kracht mee moet luisteren maar ook heel de zaal.
Dan is een weekend langer moeten blijven een verademing.
Dan is een weekend langer moeten blijven een verademing.
Je kan van hieruit Den Haag zien waar alles wat de voetbalkantine niet zint, wordt beslist. Zoals de aantekening dat het toch niet verstandig is elke dag zes pilsjes te drinken. Betutteling, zeggen ze dan, terwijl dat best een moeilijk woord is met zes bier op, voordat je onder het roepen van nog eentje dan op een been kan je niet staan (op zes ook niet meer), je auto instapt.
Zondag 23 augustus 2026
Wederom maïs toegevoegd, hèt varkensvoer dat alles meer maakt. En goedkoper!
Het brood des levens
Een Oekraïense vroeg me ooit of ik hoe dat toch zat met het Nederlandse brood: 'Zo'n rijk land, zo'n arm brood.' Ik vertelde het vast al eerder. Pas bij mijn zelfgebakken brood verzuchte ze, dat dat echt brood was, 'Net zoals bij oma.' Oma's huis en moestuin zijn inmiddels geraakt door een Russische raket en het arme mens kreeg te horen dat ze vanwege haar leeftijd niet meer operabel was. Dapper hoor Poetin.
Zojuist kreeg ik een croissant geserveerd met de vraag ham of kaas, de snee doormidden was al voor geproduceerd. Mijn antwoord alleen boter gaf enig misbaar. Maar dat terzijde.
Een grotere ergernis is wel maïs. Dat varkensvoer meent men in overvloede toe te mogen toevoegen zodra iets exotisch klinkt. Lang geleden belde ik eens een voorgebakken pizzafabrikant met de vraag waarom ze toch maïs op al hun pizza's deden. 'Dat vindt de Nederlander lekker.' Op welk onderzoek ze dit baseerde moest ze qua antwoord in gebreke blijven. Inmiddels hebben meer mensen de Italiaanse specialiteit geproefd en weten dat maïs er niks op te zoeken heeft, behalve als het via de varkensstal geserveerd wordt.
Ik heb de Nederlander nog nooit kunnen betrappen op het hebben van smaak. Daarom eten ze ook hun dagelijkse brood.
Een Oekraïense vroeg me ooit of ik hoe dat toch zat met het Nederlandse brood: 'Zo'n rijk land, zo'n arm brood.' Ik vertelde het vast al eerder. Pas bij mijn zelfgebakken brood verzuchte ze, dat dat echt brood was, 'Net zoals bij oma.' Oma's huis en moestuin zijn inmiddels geraakt door een Russische raket en het arme mens kreeg te horen dat ze vanwege haar leeftijd niet meer operabel was. Dapper hoor Poetin.
Zojuist kreeg ik een croissant geserveerd met de vraag ham of kaas, de snee doormidden was al voor geproduceerd. Mijn antwoord alleen boter gaf enig misbaar. Maar dat terzijde.
Een grotere ergernis is wel maïs. Dat varkensvoer meent men in overvloede toe te mogen toevoegen zodra iets exotisch klinkt. Lang geleden belde ik eens een voorgebakken pizzafabrikant met de vraag waarom ze toch maïs op al hun pizza's deden. 'Dat vindt de Nederlander lekker.' Op welk onderzoek ze dit baseerde moest ze qua antwoord in gebreke blijven. Inmiddels hebben meer mensen de Italiaanse specialiteit geproefd en weten dat maïs er niks op te zoeken heeft, behalve als het via de varkensstal geserveerd wordt.
Ik heb de Nederlander nog nooit kunnen betrappen op het hebben van smaak. Daarom eten ze ook hun dagelijkse brood.
Woensdag 19 augustus 2026
De helft van het aantal calorieën van zo'n zakje gaat op aan het openen ervan.
Mijn opdracht is (en blijft) het aan te sterken. Zoveel mogelijk van dit soort rondjes lopen. 75 meter rond.
Inmiddels ben ik verplaatst van Leiden naar Amsterdam, de rondjes zijn hetzelfde gebleven. Alleen ietwat meer demente bejaarden (zonder wilsbestemming).
In dit leven zal me de schijndood bespaard blijven: ik heb dat al doorstaan.
Alleen laat de engelen als het personeel zijn.
Inmiddels ben ik verplaatst van Leiden naar Amsterdam, de rondjes zijn hetzelfde gebleven. Alleen ietwat meer demente bejaarden (zonder wilsbestemming).
In dit leven zal me de schijndood bespaard blijven: ik heb dat al doorstaan.
Alleen laat de engelen als het personeel zijn.
Zaterdag 15 augustus 2016
Aangezien ik me te pletter verveel, een gegeven dat ik niet ken en dus me niet uit ken in die materie - tel ik de treinen die op het centraal van Leiden aankomen, waar het ziekenhuis bijna boven is, en raak ergens na één de tel al kwijt.
Om die reden hebben ze een uitje naar het helikopterdek op de 13e verdieping voor me geregeld. Je hebt ontheffing van de meelopende beveiliging nodig. De drie meelopende verpleegsters zijn er ook nog nooit geweest en gieren en brullen het uit. Het is dan ook indrukwekkend.
Daar achter ligt Den Haag en het Noordzeestrand.
Om die reden hebben ze een uitje naar het helikopterdek op de 13e verdieping voor me geregeld. Je hebt ontheffing van de meelopende beveiliging nodig. De drie meelopende verpleegsters zijn er ook nog nooit geweest en gieren en brullen het uit. Het is dan ook indrukwekkend.
Daar achter ligt Den Haag en het Noordzeestrand.
Naar voorblad: www.blindedarm.com
